3 dieren met hele vreemden harten

Geschreven door Redactie

Dieren met een speciaal hart.

Harten zijn iconische symbolen van Valentijnsdag geworden. In rust klopt het menselijk hart tussen de 60 en 80 keer per minuut, maar in diezelfde tijd klopt het hart van een marmot in winterslaap slechts vijf keer en het hart van een kolibrie bereikt 1260 slagen per minuut tijdens een vlucht. Het menselijk hart weegt ongeveer 0,6 pond (0,3 kilogram), maar dat van een giraf weegt ongeveer 25 pond (11 kg), omdat het orgaan krachtig genoeg moet zijn om bloed door de lange nek van het dier te pompen. Hier komen een paar andere dieren met vreemde harten.

Kikkers

Zoogdieren en vogels hebben harten met vier kamers, maar kikkers hebben er slechts drie: twee atria en één ventrikel. Over het algemeen neemt het hart zuurstofarm bloed uit het lichaam, stuurt het naar de longen om zuurstof te krijgen en pompt het door het lichaam om de organen van zuurstof te voorzien. Bij mensen houdt het hart met vier kamers zuurstofrijk bloed en zuurstofarm bloed in aparte kamers, maar bij kikkers houden groeven genaamd trabeculae het zuurstofrijke bloed gescheiden van het zuurstofarme bloed in zijn ene ventrikel.

Walvissen

Het hart van de blauwe walvis is het grootste van alle dieren die tegenwoordig leven. Hij is zo groot als een kleine auto en weegt ongeveer 430 kg. Net als andere zoogdieren heeft het hart van de walvis vier kamers. Het orgel is verantwoordelijk voor het leveren van bloed aan een dier met de lengte van twee schoolbussen. De wanden van de aorta, de hoofdslagader kunnen zo dik zijn als een iPhone 6 Plus lang is of meer dan 15 centimeter. Dat is een dikwandig bloedvat!
Wanneer blauwe walvissen diep in de oceaan duiken vertraagt hun hartslag tot vier slagen per minuut, wat hen helpt hun duiktijd te verlengen en zelfs decompressieziekte (bekend als de bochten) kan verminderen. Dat komt omdat deze lagere hartslag de doorgang van bloed naar de onder druk staande longen verlaagt en de vermindering van de stikstofopname in de hand de bochten kan verlichten.

Regenwormen

De regenworm kan zijn hart er niet bij houden, omdat hij er geen heeft. In plaats daarvan heeft de worm vijf pseudoharten die zich om zijn slokdarm wikkelen. Deze pseudoharten pompen geen bloed, maar ze knijpen bloedvaten om het bloed door het lichaam van de worm te laten circuleren. Het heeft ook geen longen, maar neemt zuurstof op via zijn vochtige huid. Ze halen dit uit de lucht die vastzit in de grond of bovengronds na een regenbui. Wanneer wormen vochtig kunnen blijven, lost op in het huidslijm. De zuurstof wordt in de cellen en het bloed gezogen, waar het door het lichaam wordt gepompt. Regenwormen hebben rood bloed dat hemoglobine bevat, het eiwit dat zuurstof transporteert. In tegenstelling tot mensen hebben wormen een open bloedsomloop. Dus de hemoglobine zweeft een beetje tussen de rest van de vloeistoffen door.